Ala-Kol Trekking: Kompletny przewodnik po perle Tien Shan

Trekking Ala-Kol w Kirgistanie (często opisywany też hasłem „ala-kol trekking in kyrgyzstan: explore the pearl of tien shan”) to jedna z tych tras, które wciągają od pierwszego dnia: zielona dolina Karakol, świerkowy las, a potem surowa wysokość i turkusowe jezioro Ala-Kul w Tien Szanie. To nie jest „spacer do schroniska” – po drodze masz prawie 4000 m n.p.m., luźny rumosz na zejściu i pogodę, która potrafi zmienić się w pół godziny. Jeśli chcesz konkretny, polski przewodnik Ala-Kol trekking z liczbami, logistyką i realnymi ryzykami (2024–2026), jesteś w dobrym miejscu.

Czym jest trekking Ala-Kol i dla kogo (trudność vs Tatry)

Klasyczny szlak Ala Kol Kyrgyzstan prowadzi z doliny Karakol przez okolice jeziora Ala-Kol i dalej przez przełęcz Ala-Kol (3920 m n.p.m.) do Altyn Arashan lub Ak-Suu. Parametry robią wrażenie nawet na osobach „otatrzańskich”: ok. 55 km, suma podejść +2569 m i zejść -2695 m. Samo jezioro Ala Kol – wysokość 3532 m n.p.m., więc śpisz i chodzisz wyżej niż większość tatrzańskich szlaków.

Realna trudność to miks kondycji i „górskiej roboty”: długie podejścia, odcinki po mokrych kamieniach w lesie, a kluczowy problem to zejście z przełęczy po luźnych piargach. W Tatrach kondycyjnie porównałbym to do bardzo długiego dnia (albo dwóch dni pod rząd) z dużym przewyższeniem – ale z dodatkiem wysokości, zimna i słabszego znakowania. W Bieszczadach trudniej o taką ekspozycję na pogodę i taką wysokość, więc psychicznie i logistycznie Ala-Kol jest „półkę wyżej”.

Dla kogo? Dla średniozaawansowanych i ambitnych początkujących z dobrą wydolnością, którzy potrafią iść 6–8 godzin dziennie z plecakiem. Jeśli masz świeże problemy z kolanami, nie masz butów z twardą podeszwą albo nigdy nie schodziłeś po sypkim rumoszu – to nie jest najlepsze miejsce na pierwszą lekcję. Wysokość robi swoje: 3532–3920 m to poziom, na którym część osób łapie ból głowy i spadek mocy, nawet przy dobrej formie.

Orientacja w terenie jest zwykle „do ogarnięcia”, ale nie na ślepo: oznaczenia bywają nieliczne (czerwona farba na skałach, kopczyki kamieni), a powyżej lasu ścieżka potrafi się rozmywać na piargach. Mapa offline i ślad GPS to nie gadżet, tylko element bezpieczeństwa, zwłaszcza przy mgłach. W zamian dostajesz powód, dla którego mówi się perła Tien Shan Kirgistan: kolor jeziora zmienia się od stalowego po mleczny turkus, a tło robią lodowce i ostre grzbiety Terskej Ała-Too.

Kiedy iść na Ala-Kol: sezon, pogoda i warunki na przełęczy

Najbezpieczniejsze okno na kiedy na Ala-Kol to zwykle lato, a konkretnie lipiec–wrzesień. Czerwiec bywa świetny widokowo, ale śnieg na przełęczy potrafi trzymać długo, a mokry rumosz robi się wtedy wyjątkowo zdradliwy. Poza sezonem ryzyko rośnie skokowo, bo 3920 m n.p.m. nie wybacza błędów przy wietrze i opadach.

Noce przy jeziorze i w okolicach przełęczy potrafią spaść poniżej 0°C nawet latem. To nie jest teoria: przy bezchmurnym niebie temperatura potrafi „odjechać” w dół, a wiatr robi resztę. Śpiwór „na styk” z polskich wyjazdów w Beskidy często okazuje się za słaby.

Pogoda w Tien Szanie jest szybka i nerwowa: rano słońce, po południu chmura, a za chwilę grad. Dlatego na dzień przełęczy planuj wyjście o świcie, najlepiej przed 7:00, żeby przejść trudny odcinek przy najlepszej widoczności. Na podejściu i zejściu przydają się kije – na piargach działają jak „dodatkowe hamulce”, szczególnie gdy kamienie są mokre.

Prognozy sprawdzaj w Karakolu i dopytuj na miejscu (w guesthouse albo u ludzi na szlaku), ale traktuj je jako wskazówkę, nie wyrocznię. Jeśli widzisz, że siada mgła, zaczyna sypać śnieg albo wiatr przewraca cię z plecakiem – odpuść przełęcz i poczekaj. W planie 4-dniowym bufor pogodowy jest często cenniejszy niż „zrobienie trasy na czas”.

💡 PRO TIP: Na dzień przełęczy spakuj do górnej kieszeni plecaka rękawiczki i czapkę. Na 3920 m n.p.m. potrafi być zimno „znikąd”, a dłonie marzną na kijach najszybciej.

Jak dotrzeć na start i wrócić: Karakol, brama parku, Ak-Suu

Start klasycznego wariantu to wejście do Parku Narodowego Karakol, ok. 6 km od miasta Karakol. To wygodne, bo Karakol jest logistycznym hubem: noclegi, sklepy, gaz do kuchenek (nie zawsze od ręki, więc kup wcześniej) i możliwość zostawienia zbędnych rzeczy w guesthouse. Na miejscu miej gotówkę – opłaty parkowe i drobne zakupy nie zawsze ogarniesz kartą.

Z centrum Karakolu do bramy parku dojedziesz marszrutką #101 (Toktogul St.), zwykle ok. 20 minut i za ok. 8 somów. Taxi jest prostsze, jeśli chcesz ruszyć bardzo wcześnie albo jedziesz w 2–3 osoby i dzielicie koszt. Przy bramie jest miejsce do zostawienia auta i ogarnięcia plecaka „na spokojnie”, zanim wejdziesz w dolinę.

Koniec trasy najczęściej wypada w Altyn Arashan albo w Ak-Suu. Z Ak-Suu da się wrócić do Karakolu marszrutką (często podawana jest linia 350), ale w praktyce rozkłady są elastyczne, więc miej plan B w postaci taxi lub transportu z guesthouse. Jeśli kończysz w Altyn Arashan, często najwygodniej dogadać podwózkę na dół (droga bywa wyboista), a potem złapać transport do Karakolu.

Wariant odwrócony (najpierw dojazd do Altyn Arashan, potem przejście w stronę doliny Karakol) ma sens, jeśli chcesz „nagrodę” w postaci term na starcie albo jeśli logistycznie łatwiej ci złapać transport w jedną stronę. Pamiętaj jednak, że niezależnie od kierunku i tak czeka cię wysokość i rumosz – odwrócenie trasy nie robi z niej łatwej wycieczki. Do Altyn Arashan z Karakolu jest ok. 14 km (dystans drogowy w dolinę), ale czas przejazdu zależy od auta i stanu drogi.

Trasa Ala-Kol dzień po dniu: warianty 2/3/4 dni (Karakol → Ala-Kol Pass → Altyn Arashan)

Plan etapów z dystansami, czasem i miejscami noclegu

Poniżej masz wariant, który najczęściej polecam znajomym: rozsądny, z noclegiem przy jeziorze i bez gonitwy. To klasyczny trekking Karakol Ala Kol, który daje czas na aklimatyzację i zdjęcia, a nie tylko na „zaliczenie”. Czasy są orientacyjne – przy ciężkim plecaku i wysokości dodaj 10–20%.

• Dzień 1: Karakol Valley → Sirota Camp (wąwóz Kurgak Tor) – ok. 14 km, 6–7 godzin; po drodze m.in. most wiszący i długie podejście przez las. Nocleg zwykle w okolicy 2500 m n.p.m., są toalety i woda.
• Dzień 2: Sirota → jezioro Ala-Kol (wąwóz Keldike) – ok. 9,5 km, ok. 5,5 godziny, bilans +1111 m / -217 m. Jezioro leży na 3532 m n.p.m. i ma ok. 2,3 km długości oraz 700 m szerokości; warto zostać na zachód i wschód słońca.
• Dzień 3: Ala-Kol → przełęcz Ala-Kol Pass → Altyn Arashan – ok. 15 km, ok. 7,5 godziny, bilans +596 m / -1584 m. Przełęcz ma 3920 m n.p.m.; zejście jest strome i sypkie, kije robią ogromną różnicę.
• Dzień 4 (opcjonalnie): regeneracja i powrót – dzień buforowy na pogodę albo na spokojne zejście/transport z Altyn Arashan do Ak-Suu i dalej do Karakolu. Przy złych warunkach ten dzień potrafi uratować plan, a przy dobrych – nogi.

Jak skrócić trasę i co rośnie w ryzyku

Wariant Ala-Kul 3 dni jest standardem, ale wiele osób pyta o „dwudniówkę”. Da się, tylko trzeba nazwać rzeczy po imieniu: to jest wariant sportowy i mniej bezpieczny, bo kumulujesz zmęczenie dokładnie tam, gdzie potrzebujesz stabilnych nóg i chłodnej głowy. Najczęściej wygląda to tak: dzień 1 idziesz aż pod Ala-Kul jezioro górskie (często wychodzi 18–20 km zależnie od punktu startu), a dzień 2 robisz przełęcz i zejście do Altyn Arashan.

Ryzyka przy skracaniu są konkretne: większa szansa na pomyłki nawigacyjne w końcówce dnia, przeciążenie kolan na rumoszu i gorsza tolerancja wysokości. Jeśli w nocy przy jeziorze złapie mróz, a rano masz sztywne nogi, podejście na przełęcz bywa „walką o każdy krok”. Nie skracaj, gdy jest świeży śnieg, słaba widoczność albo gdy nie masz doświadczenia w stromych zejściach po piargach.

Alternatywy: od Altyn Arashan, jeepy i łączenie z termami

Altyn Arashan trekking często łączy się z Ala-Kol w jedną pętlę, ale możesz też zacząć właśnie tam. Plusem jest wygodny nocleg w dolinie i łatwiejsze „świętowanie” na mecie, bo po zejściu masz gorące źródła pod ręką. Minusem bywa to, że podejście na przełęcz potrafi wyjść bardziej „na raz”, zależnie od tempa i miejsca noclegu.

Skróty jeepem pomagają logistycznie (dojazd w dolinę, oszczędność czasu), ale nie kasują kluczowych trudności: wysokości, wiatru i sypkiego zejścia. Jeśli ktoś obiecuje „łatwy Ala-Kol” tylko dlatego, że podwiezie cię kawałek – traktuj to jak marketing. Najlepsze połączenie „komfort + sens” to dla mnie: normalny trekking i porządna kąpiel w termach na końcu.

Jak nie zgubić ścieżki przy skąpym znakowaniu

Znakowanie jest nierówne: w lesie ścieżka zwykle jest oczywista, wyżej pojawiają się kopczyki i czerwone znaki na skałach, ale na rumoszu łatwo „rozlać się” po terenie. Klucz to przygotowanie: pobierz Ala Kul mapa trasy offline i miej ślad GPS, bo zasięg potrafi zniknąć na długo. Warto też zapamiętać punkty orientacyjne: most wiszący w dolinie Karakol, wyjście ponad las, obejście jeziora i wejście na przełęcz od strony północno-wschodniej.

Najwięcej błędów widziałem na zejściu po przełęczy, gdy ludzie „uciekają” w niewłaściwy żleb. Trzymaj się logicznej linii zejścia i kontroluj kierunek na mapie, a nie tylko „najbardziej wydeptaną” nitką, bo te potrafią się rozchodzić. Jeśli masz wątpliwości, zatrzymaj się, sprawdź GPS i dopiero idź dalej – na sypkim podłożu cofanie kosztuje dużo energii.

Smaczki i widoki: co robi największe wrażenie (i gdzie)

Najmocniejszy punkt programu to nocleg przy jeziorze. Wieczorem turkus potrafi przygasnąć do stalowego odcienia, a rano – przy pierwszym słońcu – wraca kolor, dla którego perła Tien Shan Kirgistan nie jest przesadą. Jeśli wieje, słychać to w płótnie namiotu jak w żaglu, a woda wygląda wtedy jak pognieciona blacha.

Drugi moment to kontrast: startujesz w zieleni świerków Terskej Ała-Too, idziesz przez las i łąki, a potem nagle teren robi się surowy, kamienny i „wysokościowy”. W okolicach przełęczy często zalegają płaty śniegu nawet latem, a lodowce w tle przypominają, że to nie są góry „na weekend”. W dolinie Karakol łatwo też wypatrzyć ukryte wodospady w bocznych żlebach, jeśli masz czas na krótkie odbicia.

Na końcu jest Altyn Arashan: po 7–8 godzinach marszu zanurzenie nóg w gorącej wodzie działa jak reset. Źródła bywają opisywane jako radonowe, a w praktyce dla piechura liczy się jedno: ciepło rozluźnia łydki i kolana po rumoszu. Jeśli planujesz zdjęcia, najlepsze światło w dolinie bywa późnym popołudniem, gdy słońce „kładzie” cienie na zboczach.

Jedzenie i woda na Ala-Kol: jak to ogarnąć bez stresu

Woda na trasie jest, ale nie zawsze tam, gdzie chcesz, i nie zawsze w formie „kranówki z Tatr”. Filtr albo tabletki do uzdatniania to obowiązek, szczególnie jeśli nabierasz wodę ze strumieni poniżej obozów. W okolicach Sirota Camp zwykle znajdziesz źródło i strumień, ale wyżej – zwłaszcza przy wietrze i suchym lecie – odcinki mogą być zaskakująco „puste”.

Jedzenie: czasem w rejonie obozów/jurt da się kupić coś prostego (napoje, drobne przekąski), ale nie planuj, że „na pewno będzie sklep”. W Altyn Arashan guesthouse często ogarnia ciepły posiłek, a w sezonie jedzenie w jurtach bywa w widełkach 5–10 USD (zależnie od miejsca i popytu). Ja zawsze mam awaryjny dzień kalorii: owsianka, batoniki, orzechy i coś słonego – bo przy zimnie apetyt potrafi płatać figle, a organizm i tak spala więcej.

Strategia działa prosto: śniadanie „na bogato”, w ciągu dnia małe porcje co 60–90 minut i dużo picia. Na wysokości łatwo się odwodnić, bo nie zawsze czujesz pragnienie, a wiatr wysusza szybciej niż myślisz. Jeśli idziesz wariant 2–3 dni, nie oszczędzaj na przekąskach – na przełęczy nie ma czasu na kryzys cukrowy.

Noclegi: namiot, jurty i guesthouse (plus gdzie spać najrozsądniej)

Najbardziej sensowny układ noclegów (dla większości osób) to: Sirota Camp → biwak przy jeziorze → guesthouse w Altyn Arashan. Sirota daje podstawową infrastrukturę: toalety, woda, czasem jurty i możliwość kupienia napoju. To dobry przystanek aklimatyzacyjny, bo z ok. 2500 m n.p.m. wchodzisz kolejnego dnia w okolice 3532 m.

Biwak przy Ala-Kol jest dziki i bywa wietrzny. Wybieraj miejsce osłonięte naturalnie (fałda terenu, większe głazy), dobrze odciągnij linki i nie rozbijaj się na „idealnym widoczku”, jeśli to oznacza wystawę na podmuchy. Nocą temperatura potrafi zejść poniżej zera, więc mata i śpiwór robią różnicę większą niż „lepsza kurtka”.

Altyn Arashan to z kolei komfort: dach, ciepły posiłek i często dostęp do basenu termalnego. W szczycie sezonu bywa tłoczno, więc warto mieć plan B (drugi guesthouse albo gotowość na prostsze warunki). Internetu nie traktuj jako pewnika – komunikację i logistykę ogarnij wcześniej, jeszcze w Karakolu.

Koszty trekkingu Ala-Kol (realnie, dla Polaka) + przykładowy budżet w PLN

Koszty zależą głównie od tego, czy idziesz samowystarczalnie z namiotem, czy „dokupujesz komfort” po drodze. Typowe widełki dzienne dla turysty to ok. 20–50 USD, ale można zejść niżej, jeśli śpisz w namiocie i gotujesz sam. Do tego dochodzą opłaty parkowe (często ok. 5 USD/os., ale kwoty potrafią się zmieniać), transport i ewentualne noclegi pod dachem.

Transport lokalny jest tani marszrutką (np. #101 do bramy parku: 8 somów), ale taxi bywa warte dopłaty, jeśli chcesz ruszyć przed świtem. Jedzenie w jurtach/obozach, gdy jest dostępne, często kosztuje 5–10 USD. W Altyn Arashan guesthouse płacisz więcej niż za biwak, ale zwykle dostajesz ciepły posiłek i możliwość skorzystania z term.

Dla przeliczeń w PLN przyjmij prosty kurs „turystyczny” 1 USD = 4,0 PLN (zaokrąglenie na potrzeby planowania). Rzeczywisty kurs sprawdź przed wyjazdem, ale do budżetu lepiej założyć lekki zapas. Poniżej trzy scenariusze, które najczęściej widzę wśród Polaków w Karakolu.

Do powyższego dolicz koszty „bazowe” w Karakolu: nocleg przed/po trekkingu, zakupy i ewentualny gaz. Jeśli lecisz z Polski, budżet lotów i transferów do Karakolu to osobna pozycja – ale na samej trasie Ala-Kol da się chodzić relatywnie tanio, o ile nie próbujesz kupować wszystkiego „w górach”.

Bezpieczeństwo i przygotowanie: wysokość, rumosz, pogoda + Leave No Trace

Wysokość to pierwsza rzecz, której nie przeskoczysz kondycją: 3532 m przy jeziorze i 3920 m na przełęczy to poziom, na którym może pojawić się AMS (ból głowy, nudności, brak apetytu, bezsenność). Najprostsze zasady działają najlepiej: idź wolniej, pij regularnie, nie „ścigaj się” i nie ignoruj objawów. Jeśli czujesz, że jest gorzej, a nie lepiej – schodź niżej i nie negocjuj z organizmem.

Najtrudniejszy technicznie odcinek to zejście z przełęczy po luźnych kamieniach. Tu liczą się: stabilne buty, kije i rozsądek na mijankach (ktoś nad tobą może zrzucić kamień). Po deszczu i przy przymrozku kamienie robią się śliskie, a wtedy jeden zły krok potrafi skończyć się skręceniem.

Pogoda: miej warstwy jak na zimny biwak, nawet jeśli w Karakolu jest lato. Kurtka przeciwdeszczowa, czapka, rękawiczki i ciepła warstwa na postój to nie „opcje”, tylko normalny zestaw na Tien Szan. Start o świcie w dzień przełęczy to najlepsza inwestycja w bezpieczeństwo, bo po południu częściej wchodzą chmury i wiatr.

Plan awaryjny jest prosty: jeśli warunki siadają – zawracasz albo czekasz, zamiast „przepychać” przełęcz na siłę. Zasięg bywa słaby lub zerowy, więc nie zakładaj, że zadzwonisz po pomoc w dowolnym miejscu. Idąc Ala-Kol bez przewodnika, weź mapę offline, poinformuj kogoś w Karakolu o planie i trzymaj się rozsądnych godzin marszu.

Leave No Trace w tym rejonie jest ważne, bo śmieci nie „znikają” – wiatr roznosi je po dolinach, a sezon trwa krótko. Wszystko, co wnosisz, znosisz; nie myj naczyń w jeziorze i nie zostawiaj resztek jedzenia przy obozowiskach. Biwakuj na trwałych powierzchniach, nie rozkopuj nowych miejsc pod namiot i szanuj przestrzeń lokalnych pasterzy.

Ala Kul packing list: rzeczy, które realnie się przydają

• Namiot odporny na wiatr + zapasowe śledzie (kamieniste podłoże potrafi je wygiąć).
• Śpiwór na temperatury około 0°C lub niżej + dobra mata (izolacja robi różnicę).
• Filtr/tabletki do wody + 2 butelki lub bukłak (łatwiej kontrolować picie).
• Kije trekkingowe – szczególnie na zejście z przełęczy po rumoszu.
• Kurtka przeciwdeszczowa i ciepła warstwa na postój (wiatr wychładza błyskawicznie).
• Czapka i rękawiczki nawet w lipcu/sierpniu.
• Mapa offline/ślad GPS (telefon + powerbank; nie licz na zasięg).
• Apteczka (plastry na pęcherze, bandaż elastyczny, leki przeciwbólowe; przy skłonności do AMS – konsultacja lekarska przed wyjazdem).
• Jedzenie na 3–4 dni + awaryjna porcja na dodatkowy dzień.

FAQ

Jak dotrzeć do jeziora Ala-Kol z Karakolu?

Z Karakolu dojedź do bramy Parku Narodowego Karakol (ok. 6 km) marszrutką #101 z Toktogul St. (ok. 20 minut, ok. 8 somów) albo taxi. Dalej idziesz doliną Karakol do Sirota Camp, a następnie w kierunku wąwozu Keldike i jeziora na 3532 m n.p.m..

Ile dni trwa trekking na Ala-Kol w Kirgistanie?

Najczęściej 3–4 dni. Wariant 3-dniowy jest najbardziej popularny, a 4 dni daje bufor na pogodę i lepszą aklimatyzację. Opcja Ala-Kul 3 dni to dobry kompromis, jeśli masz stabilną prognozę i sensowną kondycję.

Jaki jest poziom trudności szlaku Ala-Kol?

Ala Kol trudność szlaku określiłbym jako średniozaawansowaną do trudnej: ok. 55 km, duże przewyższenia, wysokość do 3920 m i techniczne zejście po luźnym rumoszu. Kondycyjnie to może przypominać długie tatrzańskie dni, ale dochodzi wysokość i bardziej surowa pogoda.

Kiedy najlepiej iść na trekking Ala-Kol?

Najczęściej wybiera się lipiec–wrzesień, bo statystycznie jest stabilniej. Mimo to noce mogą spaść poniżej 0°C, a na przełęczy zdarzają się opady śniegu i silny wiatr. Jeśli planujesz czerwiec albo końcówkę września, dodaj dzień buforowy i bądź gotów na odwrót.

Czy potrzebny jest przewodnik na Ala-Kol?

Formalnie nie, więc Ala-Kol bez przewodnika jest jak najbardziej realne. Warunek: mapa offline/ślad GPS, umiejętność oceny pogody i doświadczenie w schodzeniu po piargach. Przy świeżym śniegu, mgle albo jeśli idziesz solo – przewodnik znacząco podnosi bezpieczeństwo.

Co zabrać na trekking Ala-Kol w Tien Szan?

Minimum to: namiot, śpiwór na okolice 0°C, filtr do wody, warstwy na zimno i deszcz, kije trekkingowe oraz jedzenie na 3–4 dni. Przydadzą się też powerbank i apteczka na pęcherze oraz urazy przeciążeniowe. Jeśli celujesz w szybkie tempo, odchudź plecak, ale nie kosztem ciepła i bezpieczeństwa.

Ile kosztuje trekking Ala-Kol?

Najczęściej zamkniesz się w widełkach 20–50 USD/dzień zależnie od stylu. Jedzenie w jurtach bywa 5–10 USD, opłata parkowa często około 5 USD, a transport to kwestia wyboru między marszrutką a taxi. Dla Polaka sensownie planować budżet w przedziale ok. 240–1120 PLN na sam trekking (bez lotów), zależnie od komfortu.

Gdzie nocować podczas trekkingu Ala-Kol?

Najczęściej: Sirota Camp (zaplecze, woda), potem dziki biwak przy jeziorze Ala-Kol (zimno i wiatr), a na końcu guesthouse w Altyn Arashan. To układ, który daje najlepszy balans między aklimatyzacją, widokami i regeneracją. W sezonie warto mieć plan B, bo miejsc pod dachem jest ograniczona liczba.

Czy da się zrobić Ala-Kol w 2 dni?

Tak, ale to wariant dla bardzo sprawnych i przy stabilnej pogodzie. Dzień 1 to zwykle 18–20 km do jeziora, a dzień 2: przełęcz 3920 m i zejście do Altyn Arashan po rumoszu. W tym układzie rośnie ryzyko kontuzji, błędów nawigacyjnych i problemów z wysokością.

Podsumowanie

Trekking pieszy Kirgistan Ala-Kul to jedna z najładniejszych i najbardziej „konkretnych” tras w rejonie Karakolu: jezioro Ala-Kol (3532 m), przełęcz na 3920 m, surowe zejście po rumoszu i finał w termach Altyn Arashan. Ten trekking Ala-Kol Kirgistan wynagradza wysiłek, ale wymaga rozsądnego planu (najlepiej 3–4 dni), sprzętu na zimno, map offline i ostrożności na zejściu. Jeśli planujesz przejście w sezonie 2024–2026, zaplanuj bufor pogodowy i nie oszczędzaj na filtrze do wody – a potem daj znać w komentarzu, czy wybierasz wariant 2, 3 czy 4 dni i gdzie kończysz: Altyn Arashan czy Ak-Suu.